Przydomowe oczyszczalnie ścieków
Qmax - 1,1 m3/dobę
Qśr - 0,7 m3/dobę
Qmin - 0,4 m3/dobę
Ścieki z budynku mieszkalnego transportowane są grawitacyjnym kolektorem sanitarnym PCV O=160 do komory napowietrzania bioreaktora, gdzie razem z aktywną biologicznie zawiesiną osadu czynnego poddawane są napowietrzaniu drobnopęcherzykowemu poprzez układ dwóch dysków membranowych zasilanych minidmuchawą. Kolonie mikroorganizmów osadu czynnego wykorzystując tlen z wtłaczanego powietrza rozkładają związki organiczne zawarte w ściekach. Pod dyskami membranowymi pozostawiona jest przestrzeń, w której występuje niedobór tlenu, co owocuje powstaniem strefy anoksycznej, sprzyjającej rozkładowi związków azotu i fosforu.
Ze względu na wydajność systemu napowietrzania większą od wymaganej dla zapewnienia rozkładu związków organicznych, nitryfikacji i stabilizacji tlenowej osadu dmuchawa włączana jest za pomocą zaprogramowanego przełącznika cyklicznie. Pozwala to na utrzymanie w komorze napowietrzania na przemian warunków: tlenowych, anoksycznych oraz beztlenowych. Zachodzące dzięki temu w komorze: denitryfikacja i wzmożona defosfatacja biologiczna, co pozwolą na osiągnięcie wymaganego stopnia oczyszczenia ścieków w zakresie związków biogennych. W miarę dopływu ścieków do komory napowietrzania następuje równocześnie równomierny przepływ ścieków z komory napowietrzania do osadnika wtórnego, który umieszczony jest za komorą napowietrzania. Jest to osadnik o przepływie pionowym. W osadniku, czyli komorze klarowania następuje oddzielenie zawiesiny osadu czynnego od ścieków oczyszczonych. Wydzielenie osadu następuje na skutek sedymentacji. Zebrany na dnie osad zawracany jest do komory napowietrzania, w celu utrzymania w niej jak najwyższego stężenia mikroorganizmów zdolnych do rozkładu zanieczyszczeń w napływających ściekach. Do recyrkulacji osadu zastosowana jest pompa zanurzeniowa. Pompa zainstalowana jest na dnie komory klarowania i za pomocą układu rur recyrkuluje osad do komory napowietrzania. Specjalna konstrukcja ścianek w komorze klarowania pozwala na końcową separację osadu z oczyszczonych ścieków. Z komory klarowania ścieki odpływają grawitacyjnie do odbiornika.
Oddziaływanie przydomowej oczyszczalni ścieków na otoczenie ogranicza się do niewielkiego wzrostu stężenia nieprzyjemnych zapachów podczas okresowego usuwania z niej osadów. Odprowadzanie ścieków do odbiornika realizowane jest w projekcie jako kanalizacja zamknięta i w związku z tym wyeliminowany jest całkowicie ewentualny ujemny wpływ przepływających ścieków na działki sąsiadujące, przy jednoczesnym zapewnieniu parametrów fizyko-chemicznych określonych dla tego typu oczyszczalni. Prawidłowo funkcjonująca oczyszczalnia pozostaje niezauważalna w bezpośrednim jej otoczeniu, zarówno pod względem uciążliwości zapachowej jaki i akustycznej.
